Samajatalk

We gaan niet op reis deze zomer en kijken dus tegen een aantal weken vakantie aan die we op een andere manier moeten zien te vullen. We zaten overigens in mei en juni al in het buitenland, maar tijdens het hoogseizoen blijven we dus thuis. Om te vermijden dat ik na een tijdje niet meer weet wat gedaan met mezelf, heb ik al een lijstje gemaakt van wat ik wil doen tijdens ons verlof en bij uitbreiding ook gewoon tijdens de zomermaanden:

• De Gentse Feesten luiden het begin van ons verlof in en daar heb ik het programma al duchtig van bekeken. We zullen natuurlijk eerst afwachten of het niet weer veertig graden wordt en voor de rest wil ik ook de grootste drukte vermijden. Vorig jaar zijn we een paar keer op een veel te druk plein beland en ei zo na in een vechtpartij tussen zatte jongeren terechtgekomen. Dat willen we niet opnieuw. Ik wil nog wel gaan feesten, maar het moet wel veilig en plezant kunnen. En dus ga ik vermoedelijk selectiever zijn dit jaar. 
• Er zijn een paar dingen die kapot aan het gaan zijn of die rammelen in ons huis en die zou ik hersteld willen zien. Dat is moeilijk, en in het bouwverlof beweegt er sowieso niets, maar sommige dingen kan ik vermoedelijk gewoon zelf. Nu nog de moed vinden om eraan te beginnen.
• Ik wil boeken lezen in mijn Lafuma stoel in de tuin, onder de parasol. Dat lijkt me niet zo’n lastig voornemen.
• Daarnaast wil ik ook meer schrijven. Nu valt dat in vakantietijden altijd stil, maar net dan heb ik tijd te over. Ik vind dat maar een raar gegeven, alsof ik pas inspiratie heb als ik moet werken. Vreemd! 
• We willen regelmatig naar de zomerbar hier in de buurt, al dan niet met vrienden. Onze besties zitten daar ook heel vaak, maar andere vrienden zijn moeilijk uit hun huis te krijgen. Ik ga het dit jaar toch nog eens proberen.
• De echtgenoot kreeg met Kerst verschillende gezelschapsspelletjes die we nog niet eens hebben kunnen uittesten, dus daar is de zomervakantie ideaal voor.
• Er staan 2 trouwfeesten op het programma en een aantal familiefeesten. Daar zitten helaas veel dingen tussen die ik eerder een verplichting vind. Aangezien ik er niet aan kon ontsnappen, wil ik het dan maar zo plezant mogelijk maken. En in plaats van op voorhand te zitten kniezen, proberen uitkijken naar een (hopelijk) gezellige avond/namiddag.
• De elektrische fiets van de echtgenoot uittesten. Ik ben geen goede fietser en dan druk ik me nog zacht uit, maar de echtgenoot heeft nu via zijn werk een elektrische fiets en hij is er wild enthousiast over. Ik wil hem ook af en toe gebruiken, al is het maar omdat de stad er mij toe dwingt door overal parkeerplaatsen te schrappen (en het openbaar vervoer een ramp is), maar ik moet daar wel al mijn moed voor samenrapen. Dus ik wil regelmatig wat toertjes door de wijk doen om te oefenen.
• Wat uitstapjes in eigen land mogen er ook altijd bij. We hebben doorgaans wel plannen, maar het komt er zelden van. Als het niet te heet is, wil ik er nu echt wel werk van maken.
• De echtgenoot voegt er nog aan toe dat hij samen eens goed wil gaan eten. Oké dan 😉.

Wat zijn jullie plannen voor de zomer?

We konden vorige week niet om de hitte heen. Met temperaturen buiten ver boven de dertig graden, kroop de hitte genadeloos onze huizen en kantoren binnen en als je geen airco ter beschikking had, zoals wij dus, dan was het afzien naarmate de week vorderde. Maar kijk, we hebben het overleefd. Een paar dingen vielen me extra op:

• Hoe langer de hitte duurde, hoe meer alle voorschriften en ook mijn persoonlijke voornemens inzake kledij en uiterlijk overboord gegooid werden. Ik ga normaal gezien nooit naar kantoor zonder een mooi gebrushte coupe, maar dat was nu gewoonweg niet te doen. Mijn haar begon te kroezen en krullen door het zweet en zag er al na een paar uur als een vogelnest uit. Dus stak ik het op met een knijpspeld of gebruikte ik kleinere speldjes om de voorste lokken naar achter te pinnen. Dat is niet bepaald mijn beste look, maar het kon niet anders. Ik probeerde overigens zelfs niet meer om de schijn hoog te houden en liep met een ventilatortje in de hand door de gang. Mijn gezicht zag ook constant knalrood door de warmte, ondanks de groene concealer die ik gebruik en het matterend poeder. Tja, dat was dan maar zo. Maar vrijwel iedereen leek op een bepaald moment te smelten, dus het gaf niet. Ik zag zelfs mannen op kantoor verschijnen met een short aan en op Birkenstocks, wat bij ons echt ongezien is. Maar ik snapte het helemaal en steunde de mannen daar ook in. Als de temperatuur op kantoor tegen de 30 graden loopt, kunnen ze niet verwachten dat je er piekfijn uitziet. Dat lukt op den duur niemand nog.
• Mensen die goed tegen de hitte kunnen, daar ben ik best gezond jaloers op. Maar als ze een gebrek aan empathie vertonen en niet snappen dat niet iedereen goed gedijt op 35 graden, dan word ik lastig. De collega die kloeg over het lawaai van de ventilator van een ander en wou dat ze hem uit zette, ook al was het kantoor in kwestie een sauna, die werkte al op mijn zenuwen. De baas van de echtgenoot maakte me woest, nadat die het personeel niet vroeger naar huis wou laten gaan ook al werd de echtgenoot bijna onwel en drupte het zweet af zijn lichaam,… En de mensen die nu nog altijd stoefen met al hun sportprestaties en trots delen dat ze bij 37 graden gaan lopen, die begrijpt niemand toch?
• Ik werd er slomer van, van de hitte, en wat ik in de namiddag nog neerschreef, moest ik de ochtend nadien herlezen op spelfouten. Wel zorgde het ervoor dat ik me minder zat op te jagen in mijn werk. Het was warm, ik geraakte niet snel vooruit, dat was bij iedereen zo. En ik had geen energie over om me daar zorgen over te maken. Dus eigenlijk was ik wel een stuk chiller.
• Ook in het verkeer merkte ik sloomheid op. Nog nooit zoveel chauffeurs gezien die bij groen licht gewoon niet reageerden tot iemand begon te toeteren.
• Niet alleen wij zagen af, maar ook ons huis. We wisten al dat de achterdeur kon klemmen bij hete temperaturen en veel zon, maar tegen woensdag leek ook de voordeur een beetje te haperen en was er ook een binnendeur die niet zo vlot meer open ging. Als het langer heet was gebleven, denk ik dat we door het raam naar buiten hadden moeten klimmen op het heetst van de dag.
• Ons huishouden was tegen vrijdag compleet ontploft. Na de werkdag waren we veel te overhit om nog iets te doen. We lagen op de zetel, met een waaiertje in de hand en een frisse fles spuitwater bij ons. We lazen boeken en keken tv, maar meer gebeurde hier niet. De was stapelde zich op, er lagen overal spullen in het rond gesmeten en ook het stof begon zich op te hopen. Tja, het moest wachten tot het weekend, want dat kon ik er echt niet meer bijnemen op die hete dagen.
• We werden bijna maniakaal in extra hitte vermijden. De oven ging uiteraard niet aan, maar ook daarnaast probeerden we amper hitte te gebruiken om een maaltijd klaar te maken. We douchten op een zo lauw mogelijke temperatuur, we lieten zoveel mogelijk alle lichten uit en we monitorden de temperatuur binnen en buiten nauwgezet om alles te kunnen openzetten zodra het mogelijk was.

Hebben jullie de hittegolf goed overleefd?

Ik heb een moeilijke, gevoelige huid. Ik heb ook een gemengde huid, met een glimmende T-zone die snel vettig wordt en met wangen die daarentegen wat meer hydratatie nodig hebben. Dit wisselt dan nog eens met de seizoenen ook. In de winter heb ik meer hydratatie nodig en in de zomer ziet mijn gezicht af van de warmte, de zon en de vochtigheid, waardoor mijn huid soms helemaal van slag geraakt en ik bovendien sneller onzuiverheden zie. Want ja, ondanks het feit dat ik al op tram 4 zit, heb ik daar nog af en toe last van, vooral als mijn hormonen opspelen.

O ja, ik heb ook nog veel last van roodheid in mijn gezicht, al weet ik niet zeker of dat dan echt rosacea is. Maar hoe dan ook, mijn huid is reactief en gevoelig.

Net door deze moeilijke cocktail, was het lange tijd een hele uitdaging om de juiste producten voor mijn huid te vinden. Omdat ik me vooral op de onzuiverheden focuste, was mijn gezicht op den duur volledig gedehydrateerd. En toen ik dat probeerde aan te pakken met een rijke crème, kreeg ik natuurlijk weer meer onzuiverheden. Het voelde soms alsof ik in een kringetje draaide. 

Bij momenten zat ik van alles door elkaar te gebruiken, wat ook niet altijd goede resultaten gaf. Ik probeerde een product misschien twee keer en als ik niet direct verbetering zag, stopte ik al en schakelde ik over naar iets anders. Terwijl je sommige effecten maar na een tijdje ziet. Dat weet ik nu althans, maar in het verleden had ik weinig idee van hoe het allemaal moest, ik deed maar iets.

Doorheen de jaren kreeg ik wel veel tips. Soms was ik daar effectief iets mee, zoals de tip van mijn schoonheidsspecialiste dat ik mijn huid niet mocht vergeten hydrateren, ook al waren er onzuiverheden. Maar eens ik online tips begon te zoeken, liep ik verloren en probeerde ik dingen die achteraf gezien echt niet goed voor me waren.

Toen ik op een bepaald moment merkte dat mijn huid weer helemaal van slag was en ik bovendien een soort allergische reactie kreeg na in de zon vertoefd te hebben, besloot ik dat het welletjes geweest was en ik me meer wilde informeren.

Ik ben online grondiger gaan zoeken naar informatie, zocht aanbevelingen van dermatologen op, vroeg mijn schoonheidsspecialiste (die ook een medische achtergrond heeft) regelmatig om tips en ook bij vriendinnen die apotheker zijn, kon ik informatie vergaren.

Sindsdien bekijk ik altijd heel grondig wat er precies in welke producten zit, van welke stoffen bewezen is dat ze werken en welke concentraties het product in kwestie bevat. Ik let er de laatste tijd bovendien specifiek op of er geen uitdrogende alcohol of parfum in een product zit, gezien beide zaken bekende triggers zijn voor een gevoelige huid zoals de mijne.

Vroeger puilde mijn badkamerkastje uit, maar inmiddels heb ik dat ferm beperkt en heb ik bepaalde dingen echt herleid tot de essentie. Het merendeel van de producten die ik nu nog heb, zijn standaard waardes geworden en blijf ik kopen.

Dit zijn mijn ultieme favorieten:

REINIGERS

’s Morgens reinig ik mijn huid met micellair water en dan een plens koud water om het af te spoelen. Zo ben ik direct ook goed wakker. 

Om mijn make-up ’s avonds eraf te halen, gebruik ik hetzelfde micellair water. Daarna reinig ik nog eens, met een van de twee Cerave cleansers. De foaming versie gebruik ik meer in de zomer, de hydraterende versie in de koudere maanden.

VOCHTINBRENGENDE CREME

Toleriane is mijn heilige graal, de crème waar ik altijd weer terug naar grijp. Het is sowieso altijd mijn nachtcrème maar in de koudere maanden ook mijn dagcrème. Als mijn huid overstuur is en van alles van slag geraakt, krijg ik het met Toleriane weer onder controle. Ik zou niet meer zonder kunnen.

De Calm Moisturizer heb ik in huis gehaald omdat Toleriane als dagcrème in de zomer soms net iets te voedend is. Ik zweet nogal veel in mijn gezicht en heb dan permanent zo’n vettig laagje op mijn gelaat. Deze lichtere crème is daar beter voor, al gebruik ik die dus enkel tijdens de warmere maanden.

SERUMS

Deze categorie is het meest aan verandering onderhevig. Ik heb immers al van alles geprobeerd: vitamine C in hoge dosis, retinol, retinal, peptiden, hyaluronzuur, een paar exfoliërende serums, … Maar het was ook heel veel trial and error. Vandaar dat ik enkel deze twee met volle overtuiging kan aanraden.

Het Resist serum heb ik gekocht nadat ik wat artikels had gelezen op sproetonline.nl. Zij geeft heel goed advies over welke producten je met een gerust hart kan gebruiken. Ze raadt opvallend veel Paula’s Choice aan en vermoedelijk krijgt ze commissie, maar goed, ze raadt ook andere dingen aan, dus ik vertrouw wel op wat ze schrijft. Dit serum zit vol anti-oxidanten, die je huid beschermen tegen veroudering en invloeden van buitenaf. Ik zag er in het begin effect van, mijn huid leek er frisser uit te zien, maar inmiddels ben ik dat natuurlijk gewend en zie ik nu niet meer dagelijks verbetering. Ik hoop vooral dat het ook werkt op lange termijn. Ik wil overigens altijd maar weer vitamine C in mijn ochtendroutine steken, maar ik merk dat ik ermee moet oppassen, zeker in hogere concentraties. In dit product zit een lage concentratie, met nog een heleboel andere goede stoffen en die combo kan ik blijkbaar wel aan. 

Retinol is zowat de heilige graal als het op huidverzorging aankomt. Het is alleen geen simpel ingrediënt om te beginnen gebruiken, al zeker niet met zo’n gevoelige huid als die van mij. Ik heb al behoorlijk geklungeld met dergelijke producten in het verleden, waarbij ik het zelfs eens een keertje echt voelde branden, nochtans bij een product dat iedereen aanraadde als mild. Dit serum van Cerave geeft me gelukkig geen irritatie. Al pak ik het ook voorzichtig aan, ik pas de zogenaamde retinol sandwich toe. Eerst een dun laagje Toleriane, dan de retinol en dan afsluiten met opnieuw Toleriane. Op die manier, en door op te bouwen qua gebruik, is het aan het lukken. Ik zit nu aan 2 à 3 avonden per week en voorlopig zonder problemen. De dosis retinol is behoorlijk laag in dit product, maar zelfs dat zou genoeg zijn om te werken, alleen dan op iets langere termijn. Tja, we zullen zien. 

EXTRA’S

Cicaplast is een soort redmiddel dat ik altijd in huis heb: voor droge plekjes, als mijn huid in de winter eens extra hydratatie nodig heeft, als mijn huid compleet overstuur is (wat nu gelukkig niet vaak meer voorkomt), tegen droge lippen, als mijn huid herstelt na een wondje, … Het is voor van alles goed.

Ik heb minder onzuiverheden nu ik mijn huid met de juiste producten verzorg, behalve af en toe hormonale puistjes. De Azelaic Acid Booster helpt me daarbij op een minder agressieve manier. Als ik nog eens een hormonale uitbraak heb, is het hiermee snel weer onder controle.

SPF

De Beauty of Joseon Aqua Fresh SPF is voor dagelijks gebruik. Tijdens heel warme dagen, smeer ik soms enkel dit en is het dus ook mijn dagcrème. Het is een meer verzorgende SPF, maar veroorzaakt gelukkig geen vettig laagje op je gezicht, misschien alleen een klein beetje glow.

Isdin Waterfusion voelt nog lichter aan en is waterproof, wat het mijn vaste SPF maakt voor op vakantie. Het is een heel goed product, maar voor dagelijks gebruik is het me simpelweg te duur. 

Wat zijn de blijvers in jouw badkamerkastje?

PS: dit is geen gesponsorde post, gewoon mijn eigen onafhankelijke mening.

Onlangs las ik ergens dat een vriendengroepje van drie het meest voordelige aantal was, vriendschappen tussen drie personen zouden het best werken. Ik kan niet zeggen dat ik die stelling deel, integendeel zelfs.

Ik ben bizar genoeg doorheen de jaren al in meerdere groepjes van drie terechtgekomen en telkens stoorde die dynamiek mij. Want het wordt al heel snel twee tegen een. In een paar groepjes was er bovendien duidelijk een ‘queen bee’ naar wiens aandacht gehengeld werd. Ik heb nooit goed geweten hoe ik daarmee om moest gaan.

Op school vormde ik indertijd zo’n heilig drietal met twee vriendinnen. Ik had het gevoel dat zij heel erg naar elkaar toe trokken en ik voelde me soms het vijfde wiel aan de wagen. De ene vriendin was duidelijk de queen bee, al zocht ze die rol zelf niet echt op. Maar de andere vriendin zag haar wel zo en zette haar op een voetstuk. Ik deed daar niet aan mee. We konden toch gewoon allemaal vriendinnen zijn zonder dat er competitie aan te pas kwam over wie nu beter lag bij wie? Maar het liet zich wel voelen. Want als we ruzie hadden, spanden zij twee altijd samen tegen mij, of zo leek het toch.

Toen de queen bee en de andere plots heftige ruzie kregen en een tijdje niet met elkaar praatten, bloeiden beide vriendschappen met mij veel meer op, wat ik wel opmerkelijk vond en wat me ook inzicht gaf in hoe slecht de dynamiek met drie geweest was. Maar op mijn verjaardagsfeestje zagen ze elkaar terug, sloten ze opnieuw vriendschap en begon de miserie weer. Al waren dat de laatste stuiptrekkingen. Uiteindelijk is die ene met de noorderzon vertrokken waardoor ik en de queen bee overbleven. We zijn nu gewoon met twee en doen het samen beter dan ooit.

In het eerste jaar aan de unief zat ik weer in een groepje van drie. Ik was bevriend geworden met een studiegenote en het klikte heel goed. Zo goed zelfs, dat we in mijn ogen beste vriendinnen waren. We trokken constant met elkaar op, gingen samen op reis en hadden zoveel plezier. Ze was echter gebuisd na het eerste jaar en veranderde van richting, waar ze mij verving door een andere vriendin. Of zo voelde het toch aan. Vooral omdat we vanaf dan nooit meer iets met z’n tweetjes deden, maar die nieuwe vriendin er ook altijd bij was. Ik had het gevoel dat we elkaar er met tegenzin bijnamen. Maar uiteindelijk dumpte ze ons na verloop van tijd allebei toen ze moeder werd en loste ook dat probleem zichzelf dus op.

Tijdens mijn latere jaren aan de unief zat ik ook weer in een groepje van drie. Zij kenden elkaar al voordat ze mij leerden kennen, maar tijdens onze studentenjaren viel dat gegeven volledig weg. We deden allemaal wel eens iets apart met elkaar, het stak niet zo nauw, we zagen elkaar toch heel dikwijls. Toen we afstudeerden, spraken we wel plots meer in groep af. Ergens is dat logisch natuurlijk, we zagen elkaar veel minder, dus we moesten meer groeperen.

Maar toen kregen zij kinderen en ik niet. En dat veroorzaakte toch een serieuze verschuiving. Inmiddels trekken zij veel meer naar elkaar toe. Er worden kleren doorgegeven van de kinderen, er wordt overlegd over hobby’s, ze bellen constant, … En daardoor zijn zij veel hechter geworden. Een van hen is zich bovendien gaan profileren als de queen bee met best wel veel dominantie en getoeter. Ik doe daar opnieuw niet aan mee. Helaas bevestigt die andere vriendin haar daar wel in en dat versterkt natuurlijk ook dat patroon van zij als sterke kern en ik die er een beetje bijhang. Als ze al eens alleen met mij afspreken, toetsen ze af bij elkaar of dat toch oké is, terwijl ik constant hoor dat ze zonder mij afspreken. Bij mij polst er niemand.

Toen ze op een bepaald moment samen op reis gingen zonder het aan mij te vragen, heb ik daar wel iets van gezegd. En ze hadden het duidelijk niet beseft, hoe pijnlijk het voor mij was. Ik zat toen nog volop in de twijfels over mijn kinderwens en kreeg heel erg het gevoel dat ik er niet bij hoorde omdat ik geen mama was. Ze leken vol begrip en het ging een tijdje beter, maar we zijn nu alweer in dat patroon beland. Dan spreken we met ons drie af en hebben zij het over gebeurtenissen en uitjes waar ik niet bij was en sta ik met mijn mond vol tanden. Leuk is anders. Gelukkig gaat het niet altijd zo, maar het kan me bij momenten wel irriteren. Al heb ik daarnaast ook gewoon leren aanvaarden dat ik nu een trapje lager sta.

Dus ja, relaties in groepjes van drie, het is een kluwen en een moeilijk gegeven voor mij. Er is tegenwoordig een en ander te doen in de media over polyamorie en open relaties, maar ik mag er niet aan denken dat ik in mijn relatie ook plots met meerdere mensen zou moeten rekening houden. Daar zou ik zot van worden!

Geef mij maar een rustiger en kwalitatief contact een-op-een. In een relatie en eigenlijk ook in vriendschappen. Maar goed, dat laatste heb je niet altijd te kiezen. En ik verlang daar soms naar, naar een echt groepje vriendinnen dat samen dingen doet, maar de realiteit is moeilijk en ingewikkeld.

Hadden jullie al dergelijke ervaringen in groepjes van drie of vinden jullie dat net wel het ideale aantal voor een vriendengroep?

Tijdens de jaren waarin ik hard twijfelde over mijn kinderwens, was moederdag een lastige dag. Het leek alsof al die aandacht voor mama’s en het moederschap, de verheerlijking daarvan, nog meer druk op mij zette. Het leek me, voor mezelf althans, geen aantrekkelijke keuze, maar het werd zo bejubeld dat me dat onzeker maakte.

Nadien maakte het me kregelig. Toen mijn keuze gemaakt was, maar ik veel tegenkanting en ambetante vragen kreeg, toen vriendinnen begonnen weg te vallen en ik me eenzaam voelde, werd ik cynisch over het moederschap en wat dat van vrouwen eist, over de rol waar de maatschappij je als vrouw genadeloos in duwt. Dan zag ik de vele gelukwensen en de perfecte plaatjes op sociale media met een sceptische blik voorbijkomen. Prachtige gezinnen, lachend in de camera kijkend. Terwijl ik maar al te goed wist dat die perfectie een momentopname was. Ik vond het theater, een verheerlijking van een situatie die in realiteit verre van perfect was. Want ik hoorde overal geklaag over hoe zwaar het was, hoe lastig de kinderen waren. Maar precies niet op moederdag, dan scheen de zon en was alles perfect.

Inmiddels is ook die houding verdwenen en sta ik er neutraal tegenover. Het moederschap was niet mijn pad. Het zegt me niets. Verder dan de leuke tante en plezante meter zijn, ga ik niet komen in dit leven. Ik zie moederdag nu dan ook als iets dat niet op mij van toepassing is. Al de mama’s in mijn omgeving die zichzelf wegcijferen en zo hard hun best doen, tja, die mogen effectief wel eens gevierd worden. Ze doen zoveel werk dat als vanzelfsprekend wordt gezien en het wordt heel hard ondergewaardeerd. Of dat daarom op een specifieke dag moet gebeuren, met al die onnozele commerciële acties, dat weet ik dan weer niet. Maar dat ze eens in de bloemetjes mogen gezet worden, dat staat buiten kijf.

Ik ben eigenlijk een heel slordig mens. Ik geniet van een opgeruimd huis waar alles zijn plek heeft, maar ik slaag er nooit in om het zo te houden. Rommel en chaos lijken nu eenmaal onvermijdelijk te zijn in ons huishouden. En er moeten vaak zoveel kleine dingetjes gebeuren, dat het lijkt alsof ik allerlei tabbladen heb openstaan in mijn hoofd. Om daar niet compleet in te verdrinken, heb ik doorheen de jaren een aantal kleine gewoontes aangenomen die mijn leven gemakkelijker maken:

• Bij thuiskomst mijn sleutels meteen in het mandje deponeren dat in de gang staat. Het is binnen handbereik en zo zwier ik mijn sleutels niet ergens in de living, waar ik ze dan de volgende dag niet meer terugvind. Dat bespaart veel zoekwerk en irritatie.
• Zowel de echtgenoot als ik nemen medicatie op voorschrift. Onze dokter schrijft alles dan meteen voor een jaar voor, wat dan in 4 verschillende voorschriften komt die elk een einddatum hebben. Ik heb wel een app waarin ik dat kan bekijken, maar toch vergeet ik het soms nog en gaat een voorschrift overtijd, waardoor ik die medicatie dan niet meer kan afhalen. Daarom zet ik het in mijn Google agenda, met een herinnering. Een week voor de vervaldatum ga ik netjes de medicatie in kwestie afhalen.
• Voor medicatie die niet op voorschrift is, regelen we het anders. We gaan steevast al een nieuw doosje halen wanneer we aan de laatste strip beginnen. Bij andere producten, zoals wasmiddel, doen we dit ook. Als we aan de laatste flacon beginnen, halen we al een nieuwe in huis. Zo vallen we nooit zonder.
• Ik heb inmiddels geen twintig verschillende crèmes en shampoos meer in de kast staan. Mijn routine qua verzorging is eenvoudiger nu, erop gericht om niet teveel producten te gebruiken en om stabiliteit te brengen, want daar gaat mijn huid blijkbaar goed op. En het is lekker gemakkelijk.
• Telkens ik in de stad ben, ga ik de Ava of Standaard Boekhandel binnen om een paar kaartjes voor verjaardagen e.d. te kopen. Zo heb ik er altijd liggen en moet ik niet de dag voor de gelegenheid nog halsoverkop eentje gaan uitkiezen in de beperkte selectie van de supermarkt.
• Het beddengoed wordt ververst de dag voor de poetsvrouw komt. Het is een klusje dat veel stof produceert en dus is het ideaal dat ons huis dan de dag nadien een grondige poetsbeurt krijgt. En doordat we het koppelen aan haar komst, zit er ook een vast systeem in.
• In het eerste weekend van de maand laat ik mijn wasmachine draaien met een product om de machine te reinigen. Zo vergeet ik het niet, ik koppel het automatisch aan het begin van de maand.

Hebben jullie zo van die gewoontes of systemen die je leven gemakkelijker maken?

We zijn nu al een klein jaar dingen aan onze voeding aan het aanpassen nadat de cholesterol van de echtgenoot een beetje te hoog bleek te zijn. Het was nog niet alarmerend, maar het was toch te hoog om zo te laten. De dokter dacht dat wat veranderingen aan ons eetpatroon konden helpen en dus gingen we daar toch wel mee aan de slag. We begonnen met een aantal kleine omschakelingen en geleidelijk aan breidden we die uit. We hebben zeker niet alles veranderd, maar bepaalde dingen vonden we maar een kleine opoffering en daar hebben we in eerste instantie op ingezet.

We eten nu zoveel mogelijk volkoren brood en volkoren pasta. De echtgenoot is overgeschakeld op magere melk en magere yoghurt. Ik ben ook overgeschakeld naar een andere yoghurt met minder suiker en ik heb cottage cheese ontdekt, wat ik nu vaak eens als tussendoortje eet. Gehakt in spaghetti halveren we of vervangen we door linzen en we letten er nog meer op om niet teveel rood vlees te eten. Overigens zijn er geen echte slagers meer in de buurt en het vlees uit de supermarkt smaakt me steeds minder, dus we eten eigenlijk meerdere keren per week gewoon geen vlees meer. De stukken kaas die we bij onze boterham aten, zoals Brie en Caprice des Dieux, zijn geschrapt en de confituur is nu een variant met minder suiker.

We lezen meer dan ooit de etiketten van het voedsel dat we kopen en hebben zo gezien dat er niet altijd een perfecte oplossing bestaat. Soms betekent minder vet simpelweg veel meer suiker, of omgekeerd. En sommige producten met weinig vet en suiker hebben amper smaak. We willen ook nog wel een beetje lekker eten, dus te streng zijn we niet. Als het smaakt naar karton, moeten we het niet hebben.

We eten overigens nog steeds af en toe preparé op de boterham en als er een collega op het werk trakteert met iets lekkers, slaan we dat niet af. Met Pasen hebben we chocolade eitjes gekregen van een goede chocolatier en die hebben we met veel smaak opgegeten. Maar de zakken vol eitjes die ze in de supermarkt bijna naar je hoofd gooien, die hebben we netjes in de rekken laten liggen. En zo’n dingen proberen we vaker te doen: meer nadenken over wat we in onze mond stoppen, zonder dat het daarvoor heel drastisch moet zijn. Zo hebben we niet het gevoel dat we op dieet zijn of heel ons eetpatroon moeten omgooien, maar we eten wel gezonder door al deze ingrepen.

Vorige week liet de echtgenoot zijn bloed nakijken om te zien of al die inspanningen resultaat gehad hebben en het verdict was zeer positief. Zijn cholesterol is niet te hoog meer en hij moet dus niet aan de medicatie. Het blijft iets om in de gaten te houden voor de toekomst, maar voor nu waren die aanpassingen aan ons voedingspatroon dus voldoende. Ik sta er eerlijk gezegd zelf van te kijken.

Ook op andere vlakken is het voor de echtgenoot positief geweest. Al na enkele weken stond zijn buikje minder bol. We hebben geen weegschaal in huis, dus ik kan het niet in kilo’s uitdrukken, maar het verschil is er en het wordt ook opgemerkt door anderen. Op reis laten we al eens vaker de teugels vieren en dat ziet hij dan meteen, maar eens we thuis weer normaal eten, stabiliseert het zich gelukkig ook weer.

Helaas is er bij mij geen effect te zien, toch niet wat mijn lijn betreft. De echtgenoot en ik eten nagenoeg dezelfde dingen, al ben ik halfvolle melk blijven drinken in mijn thee. Daarnaast heb ik soms serieuze cravings in mijn PMS-week en daar geef ik ook gewoon aan toe. Voor de rest is ook mijn vleesinname serieus verminderd, eet ik geen zware kazen meer en ik eet dezelfde light producten als hij, maar dus met geen zichtbaar resultaat qua gewicht. Op zich ben ik niet met afvallen bezig, maar het is natuurlijk altijd mooi meegenomen als gezonder eten dat ook teweeg brengt. Tja, helaas…

Wel merk ik dat mijn vertering op zich baat heeft bij al die volkoren granen, maar dat is het dan ook. Toch ben ik ook gemotiveerd om verder te gaan met de gezondere keuzes, al was het maar voor mijn algehele gezondheid. En aangezien het dus niet aanvoelt alsof we zware offers gebracht hebben, is het ook gewoon gemakkelijk vol te houden.

Ja kijk, we zijn goed bezig, al zeg ik het zelf.

Naar het voorbeeld van Kelly heb ik 30 weetjes opgelijst ter ere van mijn verjaardag. Ik word al een stukje ouder dan 30, maar ik kon er maar zoveel bedenken 😜.

1. Ik rijd graag met de auto, maar dan enkel op de weg terug naar huis, zodat ik geen parkeerstress heb.
2. Tijdens die paar dagen per maand vooraleer mijn regels doorkomen, heb ik zotte cravings, die ook elke keer veranderen. Soms zijn het Maltesers, soms Zwanworsten, er is geen duidelijke lijn in te trekken.
3. Er liggen inmiddels 3 kleurenwaaiers in mijn kast, ik heb een digitaal palet dat op maat gemaakt is en losse swatches in een boekje. Die reis door het land van de kleuranalyse is precies toch wat doorgeslagen.
4. De kerstboom opzetten in december is iets waar ik altijd weer tegenop zie. En hem weer opruimen in januari is nog vervelender. Daarom blijft hij doorgaans staan tot eind januari, soms zelfs tot ver in februari.
5. Ik vind het nog altijd zo vervelend en saai als vriendinnen hele middagen doorgaan over de kinderen en niets anders dan de kinderen. En dat geldt ook voor mensen die eindeloos over hun werk doorbomen.
6. Van interieurinrichting heb ik geen kaas gegeten. Alles is hier wit, lichtgrijs of blank hout. Ik vind kleuren prachtig in andermans interieur, maar zelf durf ik niet veel.
7. Ik kan nog altijd niet koken en ik merk dat dat veel mensen, zelfs vriendinnen van mij, geweldig tegen de borst stoot.
8. Bellen blazen met kauwgom, dat is me in heel mijn leven nog maar 1 keer gelukt, per ongeluk dan nog.
9. Het wittejassensyndroom is me niet vreemd. Wanneer ik binnenga bij de dokter of de tandarts, schiet mijn bloeddruk de hoogte in.
10. Als er thuis iets kapot gaat, kan ik daar geweldig veel stress van krijgen. We zijn alletwee niet technisch aangelegd en kennen vrijwel geen handige Harry’s. Het is altijd miserie en geklungel om het opgelost te krijgen.
11. Ik duw graag puistjes en mee-eters uit. Ook bij een ander.
12. Mijn meest bezochte website is die van het KMI.
13. Ik ben niet zeker dat het beste nog moet komen.
14. Ik lees vaak ‘boeken’ op Romance Club, een app met interactieve, visuele verhalen. Het betreft, ondanks de kleffe naam, niet alleen liefdesverhalen, maar er zit wel altijd een romantisch element in en een goede snuif smut.
15. Ik ben bang om de echtgenoot te verliezen en zonder hem eenzaam oud te moeten worden. Sowieso zie ik me geen nieuwe partner zoeken als ik hem zou verliezen, ik zou gewoon een oud, verbitterd kattenvrouwtje worden.
16. Hoe laag mijn zelfbeeld ook was in het verleden en hoe slecht ik me ook voelde over mijn uiterlijk, het heeft me nooit tegengehouden om mezelf te laten gaan op een dansvloer. Daar voel ik me altijd vrij en mooi.
17. Stiekem ben ik benieuwd naar hoe het zou voelen om drugs te nemen, maar ik zou het nooit werkelijk doen.
18. Ik vind veel dingen onaangenaam ruiken of zelfs stinken: vis, rode kool, broccoli, preisoep, … Het ruft allemaal!
19. Het meest jaloers ben ik op mensen die alles mogen eten wat ze willen zonder dat ze ook maar een grammetje bijkomen.
20. Ik word niet graag ouder. Mentaal zijn er nog voordelen aan, maar fysiek is er niets leuks aan.
21. Soms praat ik tegen mezelf, zeker als ik aanmoediging nodig heb.
22. Ik lees soms zo snel dat er achteraf erg weinig van de inhoud van de tekst blijft hangen, toch zeker op lange termijn.
23. Ik ben stiekem toch echt wel een luie doos.
24. Sinds ik hoorde dat al mijn collega’s een Satisfyer hebben, ben ik daar reuze benieuwd naar. Alleen durf ik dat niet kopen.
25. Zelfs de leukste mensen werken al eens op mijn zenuwen. Eigenlijk kan ik niemand permanent verdragen, behalve de echtgenoot dan.
26. Aan de kassa in de supermarkt lijkt het altijd alsof ik de traagste rij heb gekozen.
27. Ik heb niet graag dat het hard waait. Ik krijg er koppijn van en sinds onze tuinomheining kapot waaide toen de wind aan 120 km/u door de tuin raasde, ben ik echt angstig als het stormt.
28. Ik zie mannen liever zonder borsthaar.
29. Een van mijn grootste angsten is dat mijn tanden gaan afbrokkelen.
30. Als de sfeer ongemakkelijk wordt, begin ik al eens de lolbroek uit te hangen.

De lente is in het land en plots zit ik vol plannen.

Ik heb onder andere een poging tot lenteschoonmaak gedaan. De koelkast heeft een grondige schobbeurt gekregen, de ramen werden allemaal ook eens vanbinnen gekuist (want de ruitenwasser doet alleen de buitenkant) en veel rommel die al te lang was blijven liggen, heeft eindelijk een plekje gekregen in een kast of schuif.

Daarnaast voel ik me nu eindelijk klaar om weer werkmannen in mijn huis toe te laten. Ik moet me daar altijd wat voor opladen, omdat het in het verleden altijd weer miserie gaf als we iets lieten doen aan ons huis. Maar nu heb ik weer goede moed, dus ik ben volop aan het uittekenen welke ingemaakte kast ik in onze slaapkamer wil. We hebben al een schrijnwerker in gedachten, maar goed, zover zijn we nog niet.

Onze auto doet wat raar en toen de echtgenoot er nog maar aan dacht dat hij er geld tegenaan zou moeten gooien, werd hij al kregelig. Maar het is het een of het ander hé. Ofwel rijden we onze oude auto helemaal op, maar zullen de kosten wel omhoog gaan. Ofwel investeren we er nu niet meer in en beginnen we rond te kijken voor een nieuw exemplaar. We weten allebei totaal niet wat we willen. Ik schreef er in het verleden al eens over, maar sindsdien is er nog geen vooruitgang geboekt. Maar ik lijk de echtgenoot nu wel wat in gang te hebben gezet. Vooruit met de geit, zou ik zeggen.

Tenslotte ben ik ook weer beginnen schrijven. Het boek dat ik ooit schreef, was ik nadien dan beginnen herschrijven in een andere stijl, maar ik was nog niet tot in de helft geraakt. Recent herlas ik het en vond ik het dik oké en dus besloot ik om verder te doen. Het is zo fijn om te doen en het geeft me vooral iets om op te focussen en in weg te vluchten in deze akelige tijden.

Als het hier eens wat stiller is, is het dus omdat ik elders aan het schrijven ben.

Doen jullie aan lenteschoonmaak?

Op mijn werk zijn er mensen die beweren dat ze geen enkel geneesmiddel in huis hebben. Geen Motilium, geen Ibuprofen, zelfs geen paracetamol! ‘Maar wat doe je dan als je hoofdpijn hebt?’ is de vraag die ik altijd weer stel. En dan antwoorden ze: ‘Oh, gewoon een beetje op bed liggen tot het overgaat.’

Dan knik ik vriendelijk en ga ik er verder niet op in. Het zijn mensen om jaloers op te zijn, want ze hebben duidelijk nog nooit erge spanningshoofdpijn of migraine gehad. De gelukzakken. Ik gun hen dat ook van ganser harte, tenzij ze nadien beginnen preken over het feit dat andere mensen in hun ogen te snel naar medicatie grijpen. Want ja, zo zijn ze soms wel, heel erg ingenomen met zichzelf omdat zij de big pharma niet sponsoren. Dan kijken de andere collega die aan migraine lijdt en ik elkaar meteen aan en wisselen we blikken van verstandhouding uit: ze weten niet beter, ze snappen niet hoeveel geluk ze hebben. En vooral: we gaan ze in de waan laten. Want beginnen discussiëren heeft doorgaans geen enkele zin.

En toch betrap ik me soms op een gelijkaardige gedachtegang. Dan voel ik hoofdpijn of migraine opkomen en denk ik ook dat ik gewoon even ga liggen en het wel over zal gaan. Dat resulteert er steevast in dat ik een uur later geen geluid meer kan horen, dat mijn hoofd bonkt en ik misselijk ben en wanhopig toch naar de Apranax grijp, die dan slechter werkt omdat ik het te laat ingenomen heb. Sinds een tijdje laat ik het schuldgevoel dan ook compleet achterwege, wat anderen daar ook van mogen denken. Ik ken mijn lichaam inmiddels goed genoeg en weet wat ik nodig heb. Dat betekent in mijn PMS-week helaas meer medicatie dan ik zou willen, maar het is niet anders. De migraine drie dagen uitzweten kan ook, maar dan zou ik telkens verlof of ziektedagen moeten opnemen en vooral dagen liggen afzien. Waarom zou ik mezelf dat aandoen?

Ik hoop dat ik binnen een jaar of tien de hormonale migraine mag uitzwaaien, als een soort cadeautje dat de menopauze mij zal brengen, maar tot dan toe neem ik de medicatie die ik moet nemen. Ik hoor bovendien hoe andere vriendinnen en collega’s met migraine nog veel frequenter aanvallen hebben dan ik. Sommigen zitten aan de triptanen of moeten telkens naar de dokter voor een injectie. Dan kan ik nog niet klagen met 1 Apranax en een paar Excedryns per maand.